Avonturen van een RV-begineling

Er zijn maar weinig geluiden die zenuwslopender zijn dan servies dat op de grond klettert.

Dat kabaal ervaren terwijl je een RV bestuurt op een slechte kampeerweg in Huge Sur vermenigvuldigt het trauma met een paar miljard.

Natuurlijk wist ik dat er wat onaangenaamheden zouden zijn toen ik me aanmeldde voor dit Amerikaanse overgangsritueel, waarbij je een mini-huis met een buitenmaatse motor een sequoiabos in rijdt. (Het plezier van afvalwater bewaren we voor het laatst.) Maar ik ben blij te kunnen zeggen dat we niet alleen RV’en van onze Trotse Amerikaanse Bucketlijst hebben kunnen afvinken, we kunnen niet wachten om het nog eens te doen.

Ondanks de tijdelijke knal, klap, boem — en andere beginnelingen-hiccup’s die me deden verzuchten — maakte de RV-ervaring een snelle ontsnapping naar de natuur comfortabeler, minder vies en veel eenvoudiger dan tentkamperen.

We hadden onlangs geëxperimenteerd met een autodaktent in Yosemite, maar dit was een flinke sprong op de evolutionaire ladder van het kamperen. Misschien zelfs wel in glamping-territorium. Als dat zo is, omarm ik dat maar. Ik draag liever het glamper-label dan de gebruikelijke 5 extra lagen vuil, insectenspray en slaapkleding.

* * *

De hele opgesloten wereld wil er nu op uit om natuur in te ademen. En met verre bestemmingen on hold, zijn kampeerplaatsen en RV/trailerverhuur in de Bay Area nog nooit zo druk geweest.

De Pandemie Zomer was echt. En onze korte-termijn dromen dreigden te vervliegen na de eerste paar dagen van niets vinden op internet. Ik had er snel genoeg van. Een staycation zou ook oké zijn. De anderen hadden gewonnen.

Gelukkig ging mijn koppige wederhelft door. Een week voor onze vakantie vond ze een RV-terrein dat open was voor een lang weekend in Huge Sur zelf. Met elektriciteits- en wateraansluitingen, naast de Huge Sur River, was de plek geschikt voor een voertuig van 28 voet of kleiner.

Na een paar angstige dagen zoeken, bracht het lot een 25-voet Class-C RV — een 2008 Tioga Ranger — in mijn Outdoorsy-zoekresultaten. Het was de juiste maat, de juiste prijs, volledig uitgerust voor een snel gezinsuitje en zelfs binnen handig bereik voor ophalen op weg naar Huge Sur.

Op de een of andere manier had ons gezin van vier het gouden kampeerticket uit het niets getrokken.

Het had zelfs een elektrische schuif! Ik wist niet precies wat dat was of hoe het werkte, maar ik wist dat het een gave functie was. Een Google-zoekopdracht bevestigde zijn pracht.

We haalden onze RV op bij een eigenaar die duidelijk net zoveel van avontuur in zijn voertuig houdt als van het delen van die ervaring met anderen. Hij demonstreerde hoe de elektrische-, propaan- en rioleringssystemen werkten en, natuurlijk, de fijne kneepjes van de schuif. Dat waren er zoveel als van de 1.500 essentiële stappen die deze wijdogige RV-begineling moest onthouden.

Ik propte minstens 5 of 6 tips die het meest belangrijk leken in mijn verouderende geheugenbank, laadde onze spullen in en weg gingen we, klaar voor avontuur — en chaos.

* * *

Aangezien Huge Sur een eindeloze, verticale, ruige plek is om te voet of per fiets te ontdekken — en het onverstandig leek om de camper ergens heen te slepen zodra hij op zijn plek stond — hadden we ook onze middelgrote SUV meegenomen.

Mijn idee van een kampeertrip omvat een beetje van elke fysieke activiteit, dus we hadden mountainbikes, surfplanken, frisbees, voetballen — zelfs handschoenen en een honkbal, zodat mijn zoon en ik een potje konden vangen bij de rivier.

Met het betoverende gebrom van de stroom op 20 meter van onze plek op de Fernwood Campground and Resort, eindigden we met veel meer steentjes overslaan en tenen in het water steken dan bal- of frisbeeën. Dat voelde goed, met ontspanning als de juiste keuze om de camperproblemen in balans te brengen.

De camper waterpas zetten zodat het niet aanvoelt alsof je kampeert op de Mystery Spot is een cruciale eerste stap. Mijn zoon en ik deden ons best om de juiste plastic piramide-calculus voor onze plek te vinden, waarbij we de voorwielen op de waterpasmakers zetten, maar we besloten snel tot half-waterpas in plaats van te blijven prutsen aan een vergelijking die we nooit helemaal zouden oplossen.

Deze camper had comfortabele slaapplekken voor vier volwassenen en alle keukenfaciliteiten die je nodig zou kunnen hebben: koelkast, vriezer, fornuis, oven, magnetron, volledig gevulde kasten met glazen en borden (ah, ja die!). Er was ook een volledig functionele douche en toilet, maar een familievote besloot tot minimaal gebruik om de moeite te besparen van het uitvogelen van die verraderlijke taak aan het einde.

Natuurlijk was het nacht één toen iemand moest plassen en niet naar buiten wilde uit de warme, licht hellende cocon — zelfs al was de verrassend schone camping-wc slechts een paar stappen verderop over een goed verlicht pad. Ach ja. We moesten toch al omgaan met de grijswaterafvoer van intensief keukengebruik en een incidentele douche. Het zou geen echte campertest zijn zonder de verraderlijke zwartwater, neem ik aan.

We merkten de volgende ochtend dat een deel van de elektronica — inclusief de oh-zo-cruciale opladers — de eerste nacht niet werkte. Het bleek dat we alleen de hulpstroom hadden gebruikt. Na een tekstwisseling met de behulpzame eigenaar, keek ik naar de stroomkast op de camping, waar ik de camper had ingeplugd bij aankomst. Het blijkt dat het echt helpt als je de stroom op AAN zet op de kast.

D’oh!

* * *

Het was niet allemaal een zware vuurproef. Er was kwaliteitstijd met het gezin die meer ontspannen leek dan normaal voor kamperen.

Het was makkelijker om te ontsnappen aan de rook van het kampvuur. Lunches maken voor de dagwandeling leek beschaafter in de keuken, in plaats van te werken vanaf een picknicktafel en een kletsnatte koelbox. Maïs koken op het camperfornuis om bij de vuur-gegrilde burgers te serveren was eenvoudig, en pannenkoeken, eieren en spek maken in één overdekte ruimte bespaarde stappen en ergernis.

Door onze schoenen buiten te houden en de bezem bij de deur te gebruiken, hielden we het vuil grotendeels op afstand. Dat zijn we niet gewend als kampeerders.

Het belangrijkste was dat er ruimte was om te bewegen, evenals knusse hoekjes waar de vrouw en kinderen zich konden nestelen en het gevoel hadden dat ze in hun normale gelukkige plekjes thuis waren. Het grootste deel van de twee volledige dagen dat we er waren, was het moeilijk om ze uit die huiselijke hoekjes te krijgen. Wandelingen hadden het zwaar te verduren tegen dutjes.

Over die ruimtelijkheid: Het zit allemaal in de schuif. Je zorgt dat de kust veilig is aan die kant van het voertuig (geen bomen of mensen binnen een meter), drukt op een hendel en verandert meteen je krappe kleine studio-appartement in een adembare tweekamerwoning. Je moet het zien om het te geloven. Pure magie.

Wat niet zo magisch was: Ja, dat precaire einde.

De camper was netjes schoongemaakt, we waren allemaal ingeladen en klaar om terug te gaan. Maar ik had de minst leuke taak voor het laatst bewaard: afvalwaterverwijdering.

Op de een of andere manier lukte het me om mijn zoon te rekruteren om te helpen — een beslissing die hem zeker voor altijd getekend zal achterlaten.

We reden ons nieuwe favoriete huis op wielen over de campingbrug en navigeerden naar een rotonde die naar het dumpstation leidde. Ik wist dat het zandpad een beetje ruig was, dus ik reed langzaam. Of dat dacht ik.

Niet bijna langzaam genoeg voor de enorme, twee meter brede kuil die ik pas opmerkte toen we er doorheen stuiterden.

Knal, klap, boem.

De magnetische sluitingen op de bovenkastjes, tot dan toe geweldig, konden deze schok niet aan. Borden en pintglazen vlogen eruit en landden op de hardhouten vloer anderhalve meter lager. Het voelde alsof we een scène uit een actiefilm waren binnengereden waarin een racende auto in een etalage belandt.

Gelukkig waren de borden van aluminium. En ondanks het gewelddadige kabaal waren er maar twee glazen gebroken.

Beiden nog van slag, nam mijn zoon de glasopveegtaak op zich terwijl ik aan de stinkendere klus begon die buiten op me wachtte, een waar ik me duidelijk niet genoeg op had voorbereid.

Laten we zeggen dat weten met welke leiding je te maken hebt — grijs of zwart — en ervoor zorgen dat de connectoren op je slang stevig functioneren, cruciale stappen zijn voordat je die vloeistoffen loslaat.