HOTEBIKE
Wat Ewan McGregor en Charley Boorman in de achteruitkijkspiegel zien…
Twee mannen die genieten van een goede haardag besloten op hun derde reis van hun leven te vertrekken. Na Lengthy Method Spherical in 2004, Lengthy Method Down in 2007, is het tijd voor Lengthy Method Up. Ewan McGregor en Charley Boorman reizen door Zuid- en Centraal-Amerika op de rug van prototype elektrische Harley-Davidsons, waarbij de wegen hen voldoende uitdagingen bieden. Deze keer leggen ze 13.000 mijl af in 100 dagen, met 16 grensovergangen en 13 landen, beginnend in de stad Ushuaia op het puntje van Zuid-Amerika. Dit is wat de twee mannen vertelden aan t2 tijdens een videogesprek.
Jullie hebben door de jaren heen duizenden kilometers gereisd. Wat heeft de reis jullie geleerd over vriendschap?
Ewan McGregor: We hebben altijd gepraat over eerlijk zijn tegen elkaar en eenvoudig met elkaar omgaan, en ik denk dat we vóór de eerste reis ergens lazen dat je de moed moet hebben om eerlijk te zijn en als er iets niet klopt, zeg dan dat het niet klopt, en soms is dat natuurlijk moeilijk. Maar ik denk dat we hebben geleerd dat het geen zin heeft om rond te zitten en geïrriteerd te raken aan elkaar. Het is het beste om het gewoon openlijk te bespreken en iets te zeggen, en dat doen we allebei. Ik denk dat we onze ups en downs hebben, maar meer dan wat dan ook zijn we er gewoon voor elkaar.
Ik denk dat er momenten zijn waarop we elkaar kunnen aanvoelen. Het is een goede vriendschap; ik denk dat we elkaar gewoon heel goed aanvoelen. Tijdens een motorreis van drie of vier maanden ben je de hele tijd met elkaar; je rijdt naast elkaar, je checkt samen in bij een hotel en je zet samen tenten op. Wat het ook is, je bent de hele tijd samen. Je neemt alle beslissingen samen, zoals ‘waar gaat het hierna naartoe’. Dus natuurlijk zijn er momenten waarop je gewoon alleen moet zijn en dat kan. We kunnen elkaar aanvoelen… als het zwaar is en we rijden en het is koud en nat, of als we in het donker rijden… het zijn die moeilijkere momenten dat we elkaar steunen; we houden elkaar gewoon op de been. Het is een heel bijzondere vriendschap.
Charley Boorman: Ik mis je, man. We ontmoetten elkaar ongeveer 25 jaar geleden op een filmset. We waren allebei acteren in een film… we hadden allebei net onze eerste kinderen. Ik herinner me ons eerste gesprek… over motoren en 25 jaar later sturen we elkaar nog steeds berichten zoals: “Zou je deze motor niet willen kopen?” En we hebben net drie maanden samen op motoren gereden en we sturen elkaar nog steeds foto’s van motoren die we willen.
Ik denk dat het echt belangrijk is voor mensen om een passie te hebben… een hobby… paardrijden of klimmen of motorrijden of wat dan ook. Het is geweldig voor de ziel. En als je een zielsverwant kunt vinden met wie je vergelijkbare ervaringen kunt delen… iemand die er net zoveel van geniet als jij, dan is het eigenlijk een match made in heaven. En dan in staat zijn om een derde grote reis samen te maken en landen, mensen en culturen te ervaren door eten en talen… zoals ik al zei, het is best prachtig; het is een heel bijzondere en speciale relatie. Ik denk dat we allebei heel gelukkig zijn.
Was er een punt waarop je aarzelde over elektrische Harleys, een punt waarop je het format wilde veranderen?
Ewan McGregor: Het was een lang proces om te besluiten om op elektrische motoren te gaan. Het kostte ons enige tijd om erover na te denken. Russ Malkin, onze producent, opperde het idee. Ik denk dat we al heel vroeg, toen we besloten de reis te maken, dachten: misschien kunnen we op elektrische motoren gaan. Je weet dat dat de toekomst is, en dat kwam waarschijnlijk omdat Russ erg geïnteresseerd is in dingen die nog niet eerder zijn gedaan… hij is er genoeg door gedreven. Dus hij opperde het idee en we dachten erover na en begonnen het te onderzoeken. Charley is een uitstekende vriend die veel motortochten heeft gemaakt op een elektrische motor in Australië. Maar ja, hij werd vrij nuttig voor ons als het ging om praten over hoe je het doet en dat je anders moet denken. Het is een andere mindset… over het opladen van de motor…. Maar toen we erover spraken, werd het een voldongen feit… we moesten het gewoon op elektrische motoren doen.
Zodra we besloten elektrisch te gaan, moesten we uitzoeken welke motoren we konden rijden. We testten een paar verschillende motoren en Harleys…. We zijn gewoon heel enthousiast om betrokken te zijn bij Harley-Davidson, omdat het zo’n groot merk is. En een merk waarvan je niet zou denken dat het vooroploopt op het gebied van elektrische dingen, weet je; het gaat om grote, bonkende V-twin benzinemotoren. We waren enthousiast omdat zij zo enthousiast waren en het leek alsof ze hierin aan het duwen waren.
Toen moesten we leren hoe we het moesten doen en we deden het, min of meer ter plekke… ik bedoel, de motoren waren prototypes en we vroegen ze om er een avontuurlijke motor van te maken door betere vering te plaatsen. Charley was erg betrokken bij hen en hielp bepalen wat we nodig hadden: betere vering voor en achter, de motor hoger maken; een beter scherm, het zadel opnieuw ontwerpen…. Ze stuurden de motor en toen moesten we gaan, we moesten leren hoe we hem moesten gebruiken… zoals hoe je de batterijduur beheert, wat eigenlijk best cool was. Motorfans zullen ons ermee zien worstelen en er dan mee leren omgaan. Ik denk dat dat een mooie verhaallijn is.
Jullie moeten onderweg veel mensen hebben ontmoet. Is er een moment dat eruit springt en je gelukkig maakt als je terugkijkt?
Charley Boorman: Oh ja, er zijn zoveel momenten. Wanneer je op elektrische motoren reist, weet je dat het terrein waarop je rijdt een rol speelt en tegenwind een factor wordt. Dan is er nog rugwind, die achter je is… dat maakt zo’n verschil bij bergafwaarts rijden en zo…. We waren in Bolivia en het was een van de zwaarste ritten die we maakten… verschrikkelijke wegen, grote ribbels op de wegen en diep grind en zand. Je weet wel, alle dingen waar motorrijders een hekel aan hebben, en plotseling was er dit hete thermische bad met die drie mannen (allemaal motorrijders) erin. We stapten in het water. Het was behoorlijk koud op die hoge hoogte en we waren aan het kletsen en we realiseerden ons plotseling dat we allemaal dezelfde problemen hadden, weet je, met tegenwind, rugwind, bergop, bergaf… dingen die ons beïnvloedden. Toen we de twee eerdere reizen maakten, reden we op benzinemotoren; we hadden nooit die ervaringen. Dus die kleine herinneringen aan het ontmoeten van mensen maken het heel bijzonder.
Lengthy Method Up gaat op 18 september in première op Apple TV+
Wie zijn jullie echte motorhelden in het echte leven?
Ewan McGregor: Nou, het is interessant. Laten we de verschillende rijgebieden bespreken. Een van onze inspiraties om deze reizen te maken was een Britse journalist genaamd Ted Simon, die in de jaren zeventig een boek schreef genaamd Jupiter’s Travels. Ik denk dat hij ook schreef voor The Sunday Occasions of Sunday Occasions Journal. In ’72 vertrok hij op zijn reis toen ik één jaar oud was. Hij was geen motorrijder, maar besloot dat de beste manier om de wereld te ervaren op de rug van een motorfiets was, dus kocht hij een motor van Triumph. Hij schreef voor het tijdschrift, denk ik. Ik denk dat het boek begint in India en hij is op de terugweg… weet je, hij is drieënhalf jaar op de weg geweest en het begint met hem die onder een boom zit; hij heeft geen benzine meer en zit onder de boom en het begint met hem die min of meer zegt: ik ben honderden kilometers van overal, maar ik ben veilig in de wetenschap… in de absolute zekerheid dat er iemand zal komen helpen. En een man komt opdagen op een fiets. Hij stapt achterop de fiets en de man brengt hem naar een benzinestation. Het is een prachtig stukje schrijven. Hij is een beetje een legende als het gaat om reizen, motorrijden.
In de racerij is Valentino Rossi altijd een held van mij geweest, omdat we hem jarenlang aan de top van de motorracerij zagen en hij zo’n geweldig karakter is. Hij is brutaal en fantastisch. En hij is er nog steeds elke week… hij is 41 jaar oud… veel te oud om dat te kunnen, maar hij is onze held.
En als we teruggaan naar onze jeugd, was Barry Sheene min of meer onze raceheld toen we kinderen waren, en Charley had het geluk Barry een beetje te kennen.
Charley Boorman: Ja nou, hij heeft eigenlijk mijn vrouw versierd! Ik was in een restaurant en we zaten met een groep vrienden aan één tafel. En we zaten aan het einde van de tafel omdat we laat kwamen, en aan de andere tafel zaten Barry en Damon Hill. Hoe dan ook, ik ging naar het toilet en toen ik terugkwam, zat hij op mijn stoel en praatte hij met mijn vrouw. “Dus Olivier (Boorman), je bent een mooie vrouw, wil je met mij naar Australië komen?” Ik tikte hem op de schouder en zei dat ik weet dat ze niet met jou mee wil, maar ik wel! Dat was mijn ervaring met Barry Sheene.
Veelgestelde vragen
Wat is de nieuwe reis van Ewan McGregor en Charley Boorman?
De nieuwe reis heet “Long Way Up” en voert door Zuid- en Centraal-Amerika. Ewan McGregor en Charley Boorman leggen 13.000 mijl af in 100 dagen, met 16 grensovergangen en 13 landen, beginnend in Ushuaia op het puntje van Zuid-Amerika.
Welke motorfietsen gebruiken ze in Long Way Up?
In Long Way Up rijden Ewan McGregor en Charley Boorman op prototype elektrische Harley-Davidsons. De wegen in Zuid- en Centraal-Amerika bieden hen voldoende uitdagingen tijdens de reis van 13.000 mijl in 100 dagen.
Hoe lang duurt de reis Long Way Up?
De reis Long Way Up duurt 100 dagen, waarin Ewan McGregor en Charley Boorman 13.000 mijl afleggen. Ze passeren 16 grensovergangen en 13 landen, beginnend in Ushuaia op het puntje van Zuid-Amerika.
Wat leren Ewan en Charley over vriendschap tijdens hun reizen?
Ewan McGregor en Charley Boorman leren dat eerlijkheid en open communicatie essentieel zijn voor hun vriendschap. Ze voelen elkaar aan tijdens moeilijke momenten, zoals koude of natte ritten, en steunen elkaar om de 13.000 mijl in 100 dagen vol te houden.