Kan een fiets-snob worden bekeerd tot e-biken tijdens een tour in Kaapstad?

Ik geef het toe – ik ben een fiets-snob. Plezierrijders bij mooi weer, eet mijn stof. Ik heb solo halverwege de wereld gefietst, met alleen een tent en een slaapzak, ik heb panniers en een aanhanger over de Rockies, de Alpen en door de Arctische toendra gesleept. Op afschuwelijke winterdagtochten krijg ik een masochistische kick van mijn kuiten en quadriceps die verkrampen van het melkzuur.

Hoewel ik nog niet helemaal de Mamil-status (middle-aged man in Lycra) heb bereikt – je zult me niet zien balanceren op een carbonfiber frame van €10.000 bij een set verkeerslichten in Oost-Londen – moet fietsen voor mij pijnlijk zwaar zijn, minimaal een paar uur. Stel je dus mijn verbaasde ongerustheid voor aan het begin van een e-biketocht van 32 km net buiten Kaapstad, toen ik een Nederlands model kreeg met een groot, zacht zadel, brede sturen met horizontale hendelremmen en een gashendel aangesloten op een zware accu.

“Begin in de eerste versnelling en je hebt een leuke, lichte rit,” zei mijn gids, Sele, terwijl ik zonnebrandcrème op elke blootgestelde huid smeerde voordat ik een helm vastmaakte. “Schakel naar de vijfde versnelling,” vervolgde hij met een glimlach. “En je vliegt!”

De e-bike-hype is snel gegroeid van slechts een paar excentrieke aanhangers een decennium geleden tot een wereldwijde industrie van €15 miljard. In het VK worden nu 60.000 elektrische fietsen per jaar verkocht, maar in het fietsgekke Nederland ligt dat aantal op meer dan 400.000 – goed voor 68 procent van alle nieuwe fietsverkopen. Hoewel ik eerder de verleiding had weerstaan om een van deze “valsspeelfietsen” elders te berijden, moet ik toegeven dat de ervaring meteen opwindend was, zij het een beetje lustopwekkend.

Terwijl mijn groep van acht rustig uit de winderige kustplaats Kommetjie reed, lag de kleverige asfalt te bakken in de dikke, soepele hitte. De wervelende Zuid-Atlantische Oceaan glinsterde zo fel dat het pijn deed aan mijn ogen om er direct naar te kijken – zelfs met een zonnebril. Het voelde alsof ik te snel ging, maar met versnellingen één tot vijf was het te verleidelijk om vol gas te rijden. Bovendien hadden mijn lichaam en geest moeite om bij te blijven. Ik zat op een fiets, reed 24-32 km/u in verstikkende Zuid-Afrikaanse hitte, maar zonder een druppel zweet te produceren.

Het dramatische landschap tijdens de e-biketocht

De eerste 16 km waarschuwden grote borden langs de weg voor “gevaarlijke WILDE dieren” – en ik had ze afgedaan als overdrijving. Maar toen we de poorten van het Kaap de Goede Hoop Nationaal Park bereikten, werden we geconfronteerd met meer primaten dan Homo sapiens. Een troep brutale chacma-bavianen was druk aan het rondzwerven tussen de vuilnisbakken en de openbare toiletten. “Kun je het raam van het hokje sluiten?” riep de parkvergunningverkoper vanuit de veiligheid van haar kiosk. Maar er was geen manier dat ik, of iemand anders in mijn groep, dapper genoeg was om ze aan te pakken.

De twee dozijn moeders en baby’s waren onmiskenbaar schattig, maar het alfamannetje moet wel 80 intimiderende kilo’s hebben gewogen en had hoektanden als ijspriemen. “Een paar jaar geleden moest ik een baviaan slaan die me wilde aanvallen,” zei Sele. “Maar zolang je niet fietst met een banaan in je hand, zou je redelijk veilig moeten zijn.”

We hadden geen zin in een gevecht – en gelukkig hadden onze fietsen een batterij-aangedreven versnelling. Maar de zon brandde heter dan eerder en ik had een verbrande T-shirt-halslijn die rauw aanvoelde bij aanraking. Ik wilde graag bij de finish bij Kaap de Goede Hoop komen. Maar in plaats van een zegevierend laatste hoera – BANG! – was mijn achterband in een dramatisch ogenblik plat en levenloos.

Mijn accu was nog volledig opgeladen, maar het was de oude technologie die me in de steek had gelaten. Ik liep de laatste kilometer te voet in plaats van op twee wielen, en voelde me meer Eddie the Eagle dan Chris Froome.